Sizce çok mu zor bir çocuğun masum gözleriyle bakabilmek hayata ?...
Herkese ve herşeye inat...
Arkandan kuyunu kazanlara, nanik yapmak...
Seni sen olduğun için değil de, cebindeki paran,kariyerin ya da güzelliğin için sevenleri farkettiğinde,  saçını çekip kaçmak..
Oyunbozanlığı,dünyadaki en kötü şey sanmak..
En sevdiğin yiyeceğin;lüks bir restorantın, adını bilmediğin yiyeceklerden oluşan mönüsünden -belkide en pahalısı olduğu için- rastgele seçmiş olduğun  bir yemek değil de,annenin yapmış olduğu köfte ve patates olması ..
Sana alınan hediyelerin maddi değerinden çok, bir hediye almış olmana, mutlu olmak..
Gece heryeri kaplamış olan kara,sabah ilk ayak basan olduğun için kendini dünyanın en şanslı insanı saymak ..
Arkadaşlarına küstüğünde, 10 dakika sonra ne için küstüğünü unutmak...
Yalnız kaldığında, başını dinliyor olduğunu hiç düşünmeden, mutfakta yemek yapan annenin yanına koşmak...
En sevdiğin kişiler listeni,önce seni yaradan ve ardından aile bireylerinin oluşturması ...
Tadını çok beğendiğin bir şeyin yarısını peçeteye sarıp sevdiğine saklamak..
Bayramları eskisi gibi heycanla beklemek..
Akraba ziyaretlerine zorla değil de,koşarak ve sevgiyle gitmek..
Bulutların pamuktan yapılmış olduğunu düşünmek...
Yağmur yağarken ıslanıcam korkusu ile sağa sola kaçmak yerine tam ortada durup ağzını kocaman açıp, gökyüzüne bakarak sırılsıklam ıslanmak...
Gökkuşağının bittiği yerde, bir altın küpünün olduğuna inanıp,onu görmeye çalışmak...
Bilmediğin birşeyi duyduğunda, çaktırmamaya çalışmak yerine,yeni bişey öğrendiğin için en abartısından hayretini dile getirmek ...
Kariyerinde yükselmek için değil de,bir meyve ağacındaki meyveyi koparmak için başkalarının sırtına çıkıp onları basamak olarak kullanmak...
Hayata bu şekilde baktığın için sana gülenlere,sadece gülmek...
Gerçekten zor mu tüm bunları yapabilmek?
Hemen herşeyde işin kolayını seçen bizler,yapamıyorsak eğer, zordur elbet...
Peki ya çocukken bunu yapacak gücü nerden buluyorduk   ?


Fesa...